biraz aristos biraz ben...

Rastlantı ve sonsuzluk içinde yaşıyorum...

Okyanusvari karanlık ve ışık...İçinde hiçbir sorumluluk sahibi tanrı,

Hiçbir özel ilgi ya da özel merhamet göremiyorum...

Ancak heryerde, yaşayan bir denge, devasa ama gizemli bir yalınlık, sonsuz bir ışık soluyuşu görüyorum...

Ve varolmanın;

rastlantı içinde yaşamam gerektiğini. Ama bütünün raslantı içinde olmadığını anlamak olduğunu kavrıyorum...

Bunu görmek ve bilmek, bilinçli olmak; kabul etmek ise insan olmaktır...

Özlemim ölümden sonra bir yaşam değildir benim...

gerçek özlemim, bu dünyada ölümden sonraki yaşamı gereksiz kılacak bir adaletin sağlanmasıdır...

Ölümün işlevi yaşama gerilim katmaktır...

Hergün takvim üzerindeki bir darbedir...

kabul etmemiz gereken tek şey günün içindeki ve günün geçişindeki sevincin birbirinden ayrılmaz olduğudur...

Varoluşumuzu yaşanmaya değer kılan yegane şeyde tamı tamına bu anların değerini ve süresini, niteliğini

ve devamlılığını bilecek kadar şanslı olmamızdır...

Unutulmaması gereken tek şey olası tek cennetin,

içinde bir zamanlar varolduğumuzu bilemeyeceğimiz güzel bir an, güzel bir anı olmasıdır...